روز قبل که فوتبال تماشا می کردم فهمیدم که ما در ایران به یک سری لغت نامه های جدید نیاز داریم.البته منظورم آن لغت های شدیدا" محترمانه ای که در فوتبال داخلی استفاده می شود نیست!

دیدار ایرلند و اسپانیا بود.تماشاگران ایرلندی با تمام وجود و تا دقیقه ی نود تیمشان را تشویق می کردند.تیمی را که چهار بر هیچ شکست خورد!تیمی که بدترین نتیجه را در جام چهاردهم گرفت و اولین حذف شده ی این جام است.

بعضی از تماشاچیان به آرامی اشک می ریختند و برخی از غصه در صندلی های خود فرو رفته بودند ولی نود درصد آنها تیم چهار بر هیچ باخته شان را تشویق می کردند .حتا پس از شنیدن سوت پایان بازی هم نه جسمی به سمت زمین پرتاب کردند و نه ناسزایی به بازیکنان خود گفتند و ندیدم چهره ای را که با عصبانیت و درنده خویی به دیگران نگاه کتد.

اگر ما به تماشاگران خودمان که گفتار و رفتارشان برکسی پوشیده نیست می گوییم:فهیم!  پس باید به تماشاگران ایرلندی چه بگوییم؟

به خودم می گویم:مبادا تعریف سایر لغات نیز در فرهنگ ما چیز دیگری است و ما به عادتی شوم و دور از واقعیت دست به خودستایی ویران کننده ای زده ایم و نمی دانیم  در جهان واژه هایی هستند که مفهومشان را ما از یاد برده ایم!

از این به بعد به واژه ها به دیده ی تردید می نگرم.به واژه هایی که هنوز در لغت نامه ای جدید معنا نشده اند: "فهیم "  "با غیرت" "با ایمان" "پیشرفته"

"خودکفا" و.............................................................................................