" زمین لرزه که می شود من با قدرتی مافوق تصور می دوم ,ابتدا گل پسر را در آغوش کشیده و سپس لباس و لوازم ضروری را برداشته و قبل از آنکه آوار قصد فرو ریختن کنند از خانه خارج می شوم"

من چنین زنی هستم در خیال بافی های هراسناک مادرانه ام.یک سوپروومن که قصد دارد درهر شرایطی فرزندش را از تمام خطرهایی که در کمینش نشسته اند برهاند........

ولی

واقعیت چیز دیگری است.

وقتی زلزله ی هفت و هفت دهم ریشتری سراوان در منطقه ی ما هم حس شد, من نگران و گیج وسط سالن پذیرایی ایستادم و فقط نام گل پسر را فریاد کشیدم .

زمین, دیوار و پنجره می لرزید  و من فقط ایستاده بودم ,نه می توانستم به نجات گل پسر بروم و نه می توانستم فرار کنم!                                                                      این است تفاوت دنیای واقعی  با تصورات ذهنی ما , شاید آقایان در چنین شرایط بحرانی توانایی بیشتری برای تصمیم گیری و عکس العمل داشته باشند.من که کلا" از مدیریت بحران خودم ناامید شدم.                                                                                                                                                                                    

  دیروز خبری در مورد پیش بینی یک زلزله در جنوب شرق کشور خواندم که قرار است بین 5 تا 10 اردیبهشت 92 و با قدرت 10 ریشتر!!!! اتفاق بیفتد. سایت خبردهنده معتبر نبود و من هرچه سرچ کردم چیزی به عنوان اصل خبر نیافتم.                                                                                                                                                                 به یاد نتیجه ی یک تحقیق علمی خشن و غیر انسانی که سالها قبل انجام شده افتادم.دانشمندان تعدادی میمون مادر را با نوزادهایشان در یک قفس مخصوص گذاشتند که کف آن قفس یک صفحه ی فلزی و رسانای گرما بود.سپس شروع به گرم کردن صفحه ی فلزی کردند تا واکنش میمون ها را در قبال فرزندانشان ببینند.بچه میمون ها از گرما بی طاقت شده و به دامان مادر پناه بردند.صفحه ی فلزی که گرم تر شد میمون ها درحالی که کودکانشان را در آغوش داشتند بالا و پایین می پریدند و کف پاها را به نوبت بر صفحه ی داغ می گذاشتند و سپس با سرعت تناوب زیادی این کار را انجام دادند.

 

سرانجام با داغی زیاد قفس و سوزاندن وحشیانه ی پاهای میمون ,اتفاقی که منتظرش بودند افتاد و غریزه ی بقا بر غریزه ی مادری غلبه کرد. میمون مادر, کودکش را زیر پا گذاشت و بر رویش ایستاد تا از سوختن رها شود.....مدتی بعد میمون های دیگر هم تاب نیاورده و همین کار را کردند.....

خداکند که هرگز مادری در میدان چنین آزمون وحشتناکی گرفتار نشود.

دوباره تمرین می کنم:

زلزله که می شود فقط باید بدوم...............فقط باید خودم را به گل پسر برسانم...........

باید نجاتش بدهم.............مهم نیست چقدر از او فاصله داشته باشم........................

مهم نیست ترسیده باشم........................................غریزه ی بقا مهم نیست..........

........................................چون من یک مادر هستم............................................