این شعرم را تقدیم می کنم به آقای همسر 

به مناسبت  دوازدهمین سالگرد ازدواجمان

 

روزی که من عاشق شدم    دنیا پر از بهانه بود

دستهای گرم و عاشقت     مثل یک آشیانه بود

رنگ چشمات به چشم من   یه حس تازه ای می داد

نگاهت از فاصله ها          به گونه هام بوسه می داد

از اون روزا  به عشق تو     ترانه ها رو گوش می دم

بدون   آهنگ   صدات           اگر  بمونم      می میرم

عشقم رو پشت گریه هام    همیشه پنهون می کنم  

تا بهم نگی دوستم داری    دوستت دارم رو نمی گم

 

امروز  برای  زندگیم           بهانه ای  تازه  بساز

بهار من تویی  هنوز !    عشق همیشه چاره ساز!